„Skąd przychodzę?” — moja historia szkoły, relacji, uczenia się

Na pierwszym spotkaniu zatrzymujemy się.
Patrzymy — z czułością i spokojem — na nasze doświadczenia szkolne: jako dzieci, rodzice, nauczyciele.

Zadajemy sobie pytania:

• co we mnie zostało po spotkaniu ze szkołą?
• jakie przekonania noszę o dzieciach, dorosłych, autorytetach?
• gdzie w tym wszystkim jest moje „dlaczego”?

To spotkanie daje przestrzeń na oddech, refleksję i nazwanie tego, co było.
Bez ocen, bez pośpiechu.

Wychodzisz z poczuciem, że Twoja historia ma znaczenie — i że możesz z niej czerpać, jednocześnie tworząc coś nowego.

„Po co to robimy?” — filozofia i wartości świadomej edukacji

W kwietniu budujemy wspólny język i fundament.

Rozmawiamy o:

• dorosłym jako bezpiecznej bazie,
• podążaniu za dzieckiem,
• wolności i granicach,
• zaufaniu do procesu.

Pokazujemy, jak nasze wartości przekładają się na codzienne wybory:
jak reagujemy, kiedy jest trudno, kiedy pojawiają się konflikty, gdy dzieci mają różne potrzeby.

„Zobaczyć dziecko w całości” — emocje, potrzeby, neuroróżnorodność

Wchodzimy głębiej w świat dziecka.

Dotykamy tematów:

• co dzieci mówią zachowaniem,
• jak działa stres i dlaczego czasem „przelewa się”,
• czym jest neuroróżnorodność — i jak reagować z uważnością, a nie lękiem,
• jak wspierać dziecko, gdy ono samo nie umie jeszcze nazwać tego, co się dzieje.

Odkrywasz, że zachowanie dziecka:

- nie jest „złośliwością”,
- jest komunikatem.

To daje ogromną ulgę — i poczucie większej sprawczości.

„Jak mówić, żeby budować?” — empatyczna komunikacja w praktyce

To spotkanie jest bardzo praktyczne.

Pracujemy na przykładach:

• jak mówić o granicach, nie raniąc,
• jak być spokojnym, kiedy w środku wrze,
• jak słuchać tak, by dziecko czuło się widziane,
• jak rozładowywać napięcie, a nie je dokładać.

Ćwiczymy dialogi, reakcje, parafrazy.
Szukamy własnego języka — naturalnego, a nie „podręcznikowego”.

Wychodzisz z narzędziami, które od razu możesz stosować, nie tylko w pracy — także w domu i relacjach.

Praktyki w naturze — doświadczenie, którego nie da się „przeczytać”

To moment, w którym wszystko, o czym mówiliśmy — ożywa.

Jesteś w zespole. Jesteś z dziećmi.
Masz wsparcie doświadczonych edukatorów, którzy są obok.

Doświadczasz:

• współpracy w grupie,
• dzikiej radości dzieci,
• trudnych sytuacji — i tego, jak je wspólnie przechodzimy,
• bliskości z naturą, która reguluje, wycisza i uczy.

To czas, kiedy:

- nabierasz odwagi,
- czujesz sens,
- zaczynasz ufać sobie.

„Co się we mnie zmieniło?” — integracja doświadczenia

Spotykamy się już po praktykach.
Wracamy do wspomnień — ale nie po to, by je ocenić.

Patrzymy:

• czego się nauczyłam/nauczyłem,
• co było dla mnie trudne,
• które momenty mnie poruszyły,
• jakie nowe pytania się pojawiły.

To bardzo ważny etap: zamieniamy doświadczenie w mądrość.
Uczymy się widzieć proces — u dziecka i u siebie.

„Dbając o innych — dbam o siebie”

Rozmawiamy o tym, o czym rzadko mówi się w edukacji:

• zmęczenie, przeciążenie, odpowiedzialność,
• jak rozpoznawać swoje granice,
• co robić, gdy ciało mówi „za dużo”,
• jak budować rytm pracy, który nas nie wypala.

Uczysz się, że dobrostan dorosłego jest fundamentem dobrostanu dziecka.
To lekcja troski — do zastosowania na całe życie.

„Twórczość i uważność jako drogowskazy”

Wracamy do zabawy, ruchu, spontaniczności.

Pokazujemy:

• jak tworzyć przestrzeń do swobodnego działania,
• jak zaufać procesowi zamiast „programować aktywności”,
• jak uważność wspiera regulację i relacje 

To spotkanie jest lekkie, pełne działania, ruchu, inspiracji.
Uczysz się być bardziej obecny niż perfekcyjny.

„Domknięcie — kim jestem dziś jako edukator?”

Ostatnie spotkanie to zatrzymanie:

• patrzymy na drogę, którą przeszedłeś/przeszłaś,
• celebrujemy zmiany i odkrycia,
• nazwamy Twoje zasoby i mocne strony,
• spoglądamy naprzód — w jakich miejscach możesz dalej wzrastać.

Powstaje obraz:

- osoby, która zna siebie,
- potrafi być w relacji,
- ma odwagę pracować w zgodzie ze swoimi wartościami.